|
Tenor
Quartet met vele verhalen. Friesch DagbladHessel Fluitman
Concert: Ad Colen Quartet Plaats: Harmonie Leeuwarden
Een Jazzconcert laat je meestal over je heen komen. Vaak weet je wel ongeveer
wat je te wachten staat, soms laat je je verrassen. De Muzikanten moeten
wel wat te vertellen hebben om de aandacht van de luisteraar vast te houden.
Daartegenover staat dat je als luisteraar ook moet open staan voor wat
er spelenderwijs verteld wordt: de beroemde interactie.
Een kwartet, aangevoerd door een tenorsaxofonist, heeft daarbij nog het
nadeel dat er een aantal beroemde kwartetten zijn (geweest), waar het
‘virtueel’ tegen op moet boksen. Een lastig uitgangspunt.
Het getuigt van lef en zelfvertrouwen als je dan toch als eenzame solist
met een begeleidingstrio gaat optreden. Hij doet dat al een jaar of tien
En Hoe? Colen zette in Leeuwarden regelmatig met zelfvertrouwen een lyrisch
verhaal op, dat goed te volgen was. Groovend, spannend, teder en opwindend.
Gelukkig niet tegelijkertijd.
Met een gek loopje werd in Turkey walk verbeeld hoe een kalkoen liep,
Jammer dat de bas van Erik Robaard wat donker afgesteld was. Maar dat
is een keuze, zo’n donkere basis creëren. Bij een bassolo wreekt
het zware geluid zich wel: de tonen bleven vrijdagavond vervelend plakkerig
aan de snaren zitten.
Naar aanleiding van een concertreeks in Indonesië had pianist Rob
van Bavel een compositie geschreven, gebouwd op de toonladder van het
Gamelanspel. Los van dat muziektechnische uitgangspunt hoorde je ook de
nachtelijke Indonesische sfeer in het stuk terug.
In System Overload, zou je denken dat de zaak stilstond, omdat het systeem
overbezet was. Echter, dat overladen idee kwam vooral tot uiting in het
obligate begeleiden van de spannende en groovende solo van Ad Colen, door
pianist Rob van Bavel. Dat deed hij met een enkel repeterend akkoord.
Dat akkoord werd wel spannend gebracht: het varieerde voortdurend van
klankkleur. Een typisch voorbeeld van de rijkdom van het spel van deze
pianist.
De jongen drummer Jasper van Hulten speelde strak en een beetje poppy.
Dat is niet vervelend bedoeld: met veel gevoel voor de compositie en zeer
genuanceerd vulde hij de muzikale ruimte in en zorgde ervoor dat de solist
zijn lijnen goed kon uitwerken en in zijn spel kon ademen. Zijn drumsolo
in het slotstuk was daar een mooi voorbeeld van: met weinig middelen wist
hij wel een mooie spanningsboog op te bouwen.
In een onaangekondigde sierlijke gespeelde ballad bouwde de tenorsaxofonist
rond een mooi motiefje met liefde en tederheid een prachtig stuk muziek
op. Verrassend was dat Ad Colen in de afkondiging vertelde dat het een
compositie was van de Limburgse slagwerker Geert Roelofs, genaamd Aagje.
Opgedragen aan zijn overleden zus. Dat maakte de muziek achteraf nog intenser.
Voor mij, als familielid van Geert, het hoogtepunt van het concert.
Ad Colen blaast
leven in de jazztraditie
Plaats. De Harrnonte, Leeuwarden. Gebeurtenis:
LEEUWARDEN - Als jazz niet al in de inmiddels verdwenen rosse
buurt van New Orleans was ontstaan, was het vuurtje wel ergens anders
ontbrand. Dan had de boel misschien wel even anders geklonken, zo bleek
wel uit het stuk ` Selamat malan'. Het kwartet van saxofonist Ad ('alen
speelde al een paar keer in Indonesië en liet zich dan ook inspireren
door de daar altijd tegenwoordige gamelan-traditie.
Na de elegant rondcirkelende patronen in het openingssegment ging het
er al snel conventioneler aan toe. Maar daar werd het stuk niet minder
van. Want Ad Colen richt de blik verder nadrukkelijk op de Amerikaanse
jazz, waar hij nog genoeg van zichzelf aan heeft toe te voegen. Dat bleek
wel uit de speelse Americana die werd gesuggereerd in het fraai slepende
' Lonesome cowboy'. Inderdaad, losjes gebaseerd op stripcowboy Lucky Luke,
die met Colen tenslotte zijn continentaal-Europese afkomst (want getekend
door een Fransman) deelt.
Daaruit blijkt wel hoe wendbaar Colen met die jazztraditie omspringt.
Zijn toon, op tenorsax tenminste is bijna ouderwets robuust, maar kent
ook een prettige lichtheid. Op sopraan is hij een nog elegantere stilist,
zoals blijkt uit een prachtig ruimtelijke ballad met de ouderwets-Hollandse
titel `.Aagje'.Ook' Selamat malan' wikkelt hij aldus op de sopraan af,
met een licht exotische toets in zijn spel. Dat is trouwens een stuk van
Rob van Bavel, een verduveld handige pianist die zowel solo als begeleidend
niet uit zijn rol te brengen valt.Van Bavel was er ook al bij toen Colen
zes jaar geleden bij jazzclub Hothouse te gast was. Bassist Erik Robaard
en drummer Jasper van Hutten zijn recentere aanwinsten, waarbij vooral
hij cle jeugdige Jasper een popachtergrond te vermoeden valt. Strak spelen,
dat kan hij, en frisse ritmische invalshoeken aanleveren evengoed. Niet
alleen daardoor ontwikkelen de stukken, grotendeels uit eigen huis. zich
doorgaans heel interessant en onvoorspelbaar.Erg schokkend is het allemaal
niet, maar Ad Colen en de zijnen leggen toch genoeg verbeeldingskracht
aan de dag om die aloude jazztraditie met een fris en vrolijk lichtje
te beschijnen.
JACOB HA.AGSMA
Leeuwarder Courant 6 januari 2007
EVENWICHT
EN VERRASSING BIJ AD COLEN TIJDENS OPENING JAZZSEIZOEN DE BURCHT
“Leidsch Dagblad” 30 september 2006 door Ken Vos
Saxofonist Ad Colen is een geval apart. Het is in ieder geval onduidelijk
hoe een musicus met zo’n instrumentbeheersing zo lang bijna onopgemerkt
is gebleven in de pers. Al vanaf de eerste noten van het eerste stuk,
titelnummer van zijn derde en laatste cd ‘Bitter but Sweet’
wordt duidelijk dat deze toch al 45-jarige blazer precies weet wat hij
moet doen om zijn muziek interessant te maken.Stilistisch doet de muziek
van het kwartet denken aan het werk van Herbie Hancock van de jaren zestig,
en in die stijl spelen nu eenmaal vrijwel alle jazzmusici.
Wat de band doet uitstijgen boven het gebruikelijke is vooral de uitvoering.
Allereerst zijn er de composities van Colen en pianist Rob van bavel,
die vrijwel alle een onverwachte harmonische component in zich bergen,
zodat ook voor de improvisaties extra mogelijkheden worden gecreeerd.
Zo lijkt Van Bavels ‘9TR’ uit meerdere lagen opgebouwd die
één voor één afgepeld worden.Ook ritmisch
is er weinig reden tot kritiek. Weliswaar blijven drummer Jasper van Hulten
en Erik Robaard in hun begeleiding meestal op de achtergrond, het is qua
klank allemaal heel doelmatig wat ze doen.
Ook is hun timing lichtvoetig en wendbaar. Dat ze ook als solist iets
in hun mars hebben wordt in een paar solo’s duidelijk.
Ontstemd.Rob van Bavel moet het deze avond doen met een ontstemde vleugel
en maakt er het beste van door waar mogelijk het middengebied van het
klavier te mijden.
Misschien wel zijn beste solo bewaart hij voor het laatste nummer,’Carjive’,
waarin plotseling allerlei Cubaanse patronen opduiken. Als improvisator
heeft hij een enorm vocabulaire waaruit hij kan putten zonder de logische
opbouw uit het oog te verliezen.
Even trefzeker zijn de solo’s van Ad Colen, die speelt met een grote
aandacht voor het evenwicht tussen harmonie en spanningsboog. Zowel op
de tenorsax, waarop hij een stevig, rond geluid heeft, als op de sopraansax,
die bij hem opvallend toonvast klinkt, weet hij vaak een dynamische gelaagdheid
te suggereren. Juist door die gelaagdheidWordt de aandacht van de luisteraar
gegrepen, omdat het steeds een verrassing blijft met welke stijlelementen
de improvisatie tot een einde wordt gebracht.Het spel van Ad Colen leunt
sterk op de Amerikaanse traditie, zoals duidelijk wordt in ‘Lonesome
Cowboy’ waarin country-elementen worden verbonden met een bluesy
articulatie die nog het meest aan Grover Washington doet denken.
Het Ad Colen Kwartet blijkt een van Nederlands meest interessante jazzbands
in de moderne mainstream te zijn en was daarom ook een heel goede keus
voor de opening van het jazzseizoen van de Burcht.
Jazzism herfst
2006 nr. 3
Ken Vos ****
Dit is de derde cd van saxofonist Ad Colen en wederom in kwartetformaat.
Het eerste dat opvalt aan het ensemblespel is de lichte meestal ontspannen
swingende toets van alle bandleden.
Toch is de muziek van het kwartet verre van lichte kost, want Colen gaat
in de stukken, merendeels van eigen hand, ambitieus te werk en probeert
qua harmonieën niet zelden het onderste uit de kan te halen.
Juist dat contrast tussen complexe improvisaties en de soepele ritmiek
vormt de grootste attractie van Bitter but Sweet.
Colen is als saxofonist een bedachtzame speler met een rustige toonvorming
die in zijn improvisaties soms van de hak op de tak springt maar minstens
evenzo vaak met onverwachte wendingen in zijn solo’s de spanning
juist weet te verhogen.
Pianist Rob van Bavel is natuurlijk een van Nederlands meest expressieve
jazzpianisten die vooral in ballads uitstekend weet te doceren. Gezien
het niveau van de composities en het genuanceerde spel is dit een sterke
akoestische jazzschijf.
Draai om je
oren (Jacques Los, 28.5.06)
Amersfoort Jazz, zaterdag 13 mei 2006
.........In de loop van de middag bleek de afstelling van het geluid enigszins
verbeterd te zijn._In ieder geval was het fraaie saxgeluid van Ad Colen
goed te horen. Hij was de gastsolist van het New Standard Trio, dat de
muziek van Sting presenteerde. De muziek leende zich erg goed om verfrissend
te improviseren en dat is iets dat erg goed bij Ad Colens jazzopvattingen
past. Hij behoort tot de betere moderne improvisatoren binnen een eigentijdse,
melodische en harmonieuze jazzrichting. Tevens produceert hij een zeer
warm, vol en juichend tenorsaxgeluid._ In de loop van de middag bleek
de afstelling van het geluid enigszins verbeterd te zijn._In ieder geval
was het fraaie saxgeluid van Ad Colen goed te horen. Hij was de gastsolist
van het New Standard Trio, dat de muziek van Sting presenteerde. De muziek
leende zich erg goed om verfrissend te improviseren en dat is iets dat
erg goed bij Ad Colens jazzopvattingen past. Hij behoort tot de betere
moderne improvisatoren binnen een eigentijdse, melodische en harmonieuze
jazzrichting. Tevens produceert hij een zeer warm, vol en juichend tenorsaxgeluid._
Koran Tempo
Jakarta sat.11 maart 2006 Erasmushuis
Ekstase Ad Colen.........De atmosfeer wordt nog hotter wanneer het tweede
deel begint. Dit deel opent met een standaard jazzcompositie. De toehoorders
worden wild wanneer een bluescompositie wordt gespeeld. “Deze song
wordt opgedragen aan Lucky Luke” roept Ad vanaf het podium. Het
rauwe saxofoonspel van Ad doet ons denken aan hotte avonden in New Orleans
met die fenomenale bluesclubs.
Tijdens de laatste drie composities kunnen de toehoorders zich niet meer
inhouden en joelen en applaudisseren heel luid. ... De glimlach op de
lippen van de toehoorders was een teken dat ze deze avond heerlijk hebben
gedroomd......
Jazznews SLIM
Gehoord & gezien 5-2-2006 Theater aan het Vrijthof, Maastricht
door Maarten Schulp
.....Jazeker, de mannen van het kwartet van saxofonist Ad Colen kunnen
soleren tot de brandweer komt. Maar Colen ombouwt dzeze improvisatorische
uitspattingen met uitgekiende arrangementen en levert zo een avond razendknappe,
hogstaande kwartetjazz af die blijft boeien en heel hapbaar is.De band
laat de stilistische conventies die de bezetting op zou kunnen roepen
voor wat ze zijn en speelt afrocubaanse grooves, funkstukken en een paar
bloedmooie ballades.
Dit was een ijzersterk concert, met misschien wel als hoogtepunt dicht
bij het einde de ballade Camiel. .....lees
volledige recensie
Luc De Baets
Jazzmozaïk januari 2006 ****
Voortreffelijk Nederlands kwartet, goed ingespeeld, uitgebalanceerd, klinkt
als wat de Amerikanen noemen “a working band”. Het grootste
gedeelte zijn leuke composities van Colen, origineel en zorgvuldig bewerkt.
Degelijheid, ook in de bezetting. Colen speelt soepel tenorsaxofoon, maar
ook voortreffelijk sopraansaxofoon. En dan is er de onvolprezen pianist
Rob van Bavel, die na een periode van relatieve stilte, steeds meer in
beeld komt, niet alleen met dit kwartet. Bassist Erik Robaard en drummer
Jasper van Hulten mogen dan niet zo bekend zijn, in dit kwartyet functioneren
ze voorbeeldig. Opvallend is het rijke muzikaal spectrum, dat getuigt
van de bagage van de hoofdacteurs in deze knappe postbopformatie. Het
album is ook met zorg opgebouwd, met een verfrissende afwisseling in sfeer
en ritme.
Boeiende muziek voor verwende jazzliefhebbers.
Er wordt nog
steeds jazz gemaakt die er toe doet en modern klinkt.
CD, Sweet Briar/Baltic
tekst: Remco Takken www.Kindamuzik.net
Je leest wel eens dat het klaar is met de akoestische jazz. Als we Ken
Burns, de maker van de TV-serie ‘JAZZ’ mogen geloven, is er
na de dood van John Coltrane nauwelijks nog muzikale ontwikkeling geweest.
Wie even nadenkt, weet dat dat niet klopt. Een minpuntje is echter gemakkelijk
aan te geven. Nieuwe platen klinken vaak nostalgisch, alsof ze zijn opgenomen
in 1965. Het publiek begrijpt dat niet, en terecht natuurlijk. Er wordt
daarentegen nog steeds jazz gemaakt die er toe doet.
Luister maar eens naar Bitter But Sweet van de Nederlandse saxofonist
Ad Colen en zijn kwartet. Waarom de boodschap nu wél goed overkomt?
Dat is omdat zijn muziek niet is opgenomen met de bewierookte sound in
het achterhoofd van platenmaatschappijen als Blue Note of Prestige. Dit
is een jazz-cd uit 2005, en technicus Micha de Kanter geeft er de de sound
aan van een goede productie van vandaag.
Colen’s masculiene tenor wordt stevig ondersteund door de zware
contrabas van Erik Robaard. Natuurlijk, deze bassist speelt met een versterker,
maar mag dat soms niet? Doordat de contrabas nu eens goed hoorbaar is,
kan drummer Jasper van Hulten gerust zijn punt maken op plaatsen waar
de muziek een extra kick nodig heeft. Het spel van Van Hulten doet soms
denken aan de zware golfslagen op de bekkens door de oude Elvin Jones.
Maar in tegenstelling tot diens samengeperste sound op zijn Impulse-elpees
hoor je nu een lekker agressieve hihat en een schitterend in balans zittende
snaredrum, soms zelfs zonder de stalen snaren die deze trommel zijn naam
geven.
Ook de piano, bespeeld door Rob van Bavel, is niet op de traditionele
jazzmanier vastgelegd. We horen eindelijk eens de dynamiek van de linkerhand.
De ritmisch geplaatste akkoorden die Van Bavel speelt stuwen zowel drummer
als bassist op. Een goede ritmesectie als deze is het geheim van een opwindende
jazzsolo. Die jut de saxofonist op van hoogtepunt naar hoogtepunt. Raar
eigenlijk, dat je zoiets zo weinig hoort, thuis in de huiskamer. Het is
de essentie van livejazz. Die essentie is in al zijn glorie vastgelegd
op Bitter But Sweet.
(16 December 2005)
Draai om je
oren Jazz en meer weblog (Cees van de Ven)
Consistente
kwaliteit van het Ad Colen Quartet
maandag 11 november 2005, Kraaij & Balder, Eindhoven
Het was de tweede keer dat het Ad Colen Quartet met pianist Gé
Bijvoet (hij verving de zieke Rob van Bavel) hier optrad en dat zegt voldoende.
Deze interessante saxofonist/ componist verdient het simpelweg om gehoord
te worden. Vanavond werd ruimschoots geciteerd uit zijn onlangs verschenen
album 'Bitter But Sweet'. De bezetting bestond verder uit Erik Roobaart
(contrabas) en Jasper van Hulten (drums). Colen speelde afwisselend tenor-
en sopraansax.
Het repertoire bestond uit oudere en nieuwe eigen composities, met uitzondering
van de ballad 'Aagje' geschreven door Geert Roelofs. Kenmerkend voor alle
composities van de leider is zijn voorkeur voor melodie. Trefzeker schrijft
hij pakkende lijnen, waarin men naar hartelust ruimte vond voor interessante
improvisaties. Hij beweegt zich in een eigentijds post-bop idioom en is
altijd glashelder. Een programma met ballads, latin-feel en catchy stukken.
Bijvoets spel verdiende lof. Hij wist het gemis van Van Bavel volstrekt
adequaat te compenseren. Slechts sporadisch was er enige aarzeling vanwege
gebrek aan gedegen speelervaring van het repertoire. Een prestatie van
formaat. Erik Roobaarts baswerk was weer voortreffelijk. Met een stevige
toon en dito spel geeft hij het geheel body. Aan-sprekend was onder meer
zijn solo in Roelofs' 'Aagje', waarin ook gloedvol lyrisch spel van Bijvoet.
Colen blies trefzeker soepel met een aangenaam sympatiek geluid op beide
saxen. Hij is een storyteller bij uitstek, expressief en steeds met overtuiging.
Met zijn prachtige vertolking van 'Camiel', waarbij ook de overige musici
bovenaards speelden, hield hij zijn toehoorders sprakeloos in de ban.
Coming man Jasper van Hulten 'las' intelligent het spel van zijn kwartetleden,
ondersteunde, vulde aan en in. In alle rust speelde hij met groot inlevingsvermogen,
muzikaal en sfeervol een rol van betekenis in dit gezelschap. Het Ad Colen
Quartet bracht een jazzavond met uitsluitend hoogtepunten.
Jo Didderen
Colen, Ad Quartet – Bitter But Sweet (ov) Heaven 6 2005 blz. 57
Fraai werk van topmusici
Het eerste dat opvalt bij het beluisteren van dit album is de uiterst
mooie en robuuste toon van tenor- en sopraansaxofonist Ad Colen.De bandleider
klinkt warm en krachtig,en alleen dat al maakt Bitter But Sweet meer dan
de moeite waard.En met een band waarin pianist Rob van Bavel,contrabassist
Erik Robaard en drummer Jasper van Hulten de sterren van de hemel spelen
kan er al helemaal weinig meer misgaan.De op zich sterke composities-voornamelijk
van Colen zelf-zijn niet allemaal mijn pakkie aan.Een kwestie van smaak,maar
hier en daar is het mij iets te gezocht en gekunsteld.Daartegenover staan
absoluut prachtige stukken als Colen’s eigen Camiel-een mooie ballad
waarvan de beginmaten subtiel verwijzen naar het aloude The Nearness Of
You-,het sfeervolle Shine van Tet Koffemans en afluiter Aagje,een mooi
klein liedje van drummer Geert Roelofs.De plaat heeft een warme,organische
sound en is verpakt in een al even fraaie hoes.Dit alles maakt Bitter
But Sweet tot een aanrader voor liefhebbers van goed gespeelde,moderne
akoestische jazz.
***
Jaap Ludeke
(ConcertZender/JazzFlits/Downbeat)
De cd "Bitter
but Sweet"van het Ad Colen Quartet verdient alle aandacht. De leider/saxofonist
(tenor en sopraan) weet ook die moeilijk te temmen sopraan in goede banen
te leiden en is bovendien een origineel bedenker van composities. Complimenten,
ook voor de muzikaliteit van de overige leden.
Raken`Dra
Smit NTB Muziekwereld Nr 2 2005
Dit is het derde album
rondom de Utrechtse componist/saxofonist Ad Colen.
Op de cd staat eigentijdse jazz, gecomponeerd door bandleider Ad Colen,
Rob van Bavel, Geert Roelofs en Tet Koffeman.
Ad Colen laat zich bijstaan door Rob van Bavel – piano, Erik Robaard
– contrabas en Jasper van Hulten –drums.
Het kwartet heeft een natuurlijke balans gevonden tussen hedendaagse jazz
en andere moderne stromingen. Het speelt hecht en functioneel, saxofonist
Colen krijgt alle ruimte en groove om gloedvol te soleren. Hij weet als
geen ander hoe te bijten en hoe te charmeren met zijn geluid. Sfeervol,
dynamisch en vulkanisch dat zijn hier de trefwoorden. Ook toetsenist Rob
van Bavel krijgt de ruimte om te schitteren, indrukwekkend.
De zeer goed verzorgde productie klinkt als een klok, opgenomen in Wisseloord,
gemixt in Byton en gemasterd in Studio le Roy. Ze zijn niet over één
nacht ijs gegaan en dat hoor je.
Ook het artwork, digipack 3-luik is zeer verzorgd en genietbaar.
Kortom, dit werk mag in geen enkel jazzcafé ontbreken.
AvantGarde
/ augustus 2005 Franc Craanen
Verplichte kost
Ook
jazz en ook heel wonderschoon is de nieuwe cd Bitter but Sweet van het
Ad Colen Quartet. Nederlanders kunnen dus wel degelijk toeteren. Ad Colen
is meester op de tenor- en sopraansaxofoon en waarschijnlijk de beste
van ons kleine kikkerlandje
Draai om je oren Jacques Los 27 juni 2005
Ad Colen Quartet –
Bitter But Sweet (Sweet Briar Music, 2005) ****
Ad Colen heeft zojuist zijn derde cd als leider uitgebracht. 'Bitter But
Sweet' is de titel die geïnterpreteerd kan worden als 'zeer eigentijdse
heftige mainstream-muziek'. Dus muziek tussen hardbop en avant-garde.
Harmonieus, zeer zeker, schematisch, ook dat, maar met veel ruimte voor
geavanceerde out of tune-improvisaties.
De mooie ronde robuuste toon op tenorsax van Colen combineert goed met
de compacte begeleiding van de overige leden van het kwartet. Zowel op
tenor- als op sopraansax soleert Colen met een bijna ongekend groot gemak
en groot technisch vermogen. De improvisaties zijn zeer avontuurlijk en
klinken tegelijk zeer melodieus.
Van de negen nummers op deze cd zijn er zes van de hand van Colen. Ook
daarin toont hij zijn meesterschap. 'Camiel' is een bijzonder fraaie ballad
met ruimte voor een overtuigende bassolo van Erik Robaard. In het Monkiaanse
up-tempo nummer 'System Overload' getuigen de solo's van Colen en pianist
Rob van Bavel van muzikale inventiviteit en virtuositeit.
Naast de leider zelf speelt ook Van Bavel een zeer prominente en kwalitatieve
rol, zowel in de begeleiding als in de solo's. Hij is een begenadigd technicus
met een arsenaal aan muzikale ideeën. Jasper van Hulten is een perfect
muzikaal luisterende drummer in dit hechte kwartet.
Geen vijf sterren voor deze productie, omdat het inspirerende grensoverschrijdende
niveau tijdens het concert op 21 mei jl. in het SJU Jazzpodium op deze
schijf net niet wordt gehaald.
Meer weten?
Beluister geluidsfragmenten van het album op de website van Ad Colen.
(Jacques Los, 27.6.05) - [naar boven]
Ton Ouwehand
Tubantiapers Ma. 20 juni 2005
Mooie Colen
AD COLEN QUARTET
Bitter but Swee
Sweet Briar Music /Baltic
Ad Colen,onthoud die naam als het om tenorsax of sopraansax gaat. Iedereen
die kans ziet om pianist Rob van bavel in zijn kwartet te krijgen, behoort
sowieso tot een interessante groep. Dat geldt dus ook voor Colen. Maar
hij profileert zich hier wel als een bijzondere blazer met een ongelooflijk
talent voor componeren. Heel bescheiden meldt het hoesje dat alle composities
van Colen zijn, op die ene van Rob van bavel na dan, maar nergens staat
wie de stukken heeft gearrangeerd. In ieder geval klinkt het alsof daar
lang en intensief over is nagedacht. De manier waarop Colens muziek hier
tot klinken wordt gebracht is bewonderendswaardig. Er gebeurt zoveel dat
de luisteraar de kans niet krijgt met de gedachten af te dwalen. Het is
muziek die de luisteraar voortdurend wakker houdt. Ook door de alerte
manier waarop de andere groepsleden Erik Robaard en Jasper van Hulten
hun respectievelijk contrabas en drumset bedienen. De cd is te koop in
de valhandel, of te bestellen via www.adcolen.com
De Limburger
do 16-6-2005 Paul van der Steen over de Cd 'Bitter but Sweet'
Het kunst en vliegwerk beheersen de meeste saxofonisten heel aardig.
De echt goede muzikanten komen bovendrijven bij de ballads, als er geen
trucs meer zijn om je achter te verbergen en het aankomt op gevoel.
De uit Geleen afkomstige Utrechtenaar Ad Colen doorstaat die meesterproef
met gemak. Ook al is hij nog steeds geen hele grote naam in de Nederlands
jazzwereld, zijn derede album Bitter but Sweet (Sweet Briar Music) bewijst
opnieuw zijn klasse.
Ook in zijn uptempo-stukken lijkt Colen het adagium ‘minder is meer’
toegedaan.
De andere leden van het kwartet, pianist Rob van Bavel, bassist Erik Robaard
en drummer Jasper van Hulten voelen die aanpak feilloos aan.
Slechts in het voorlaatste nummer, Shine legt het viertal het er alsnog
wat te dik bovenop. Maar met het slotstuk, een bewerking van Aagje de
wondermooie compositie, die de Heerlense drummer Geert Roelofs opdroeg
aan zijn zus (eerder te horen op And thats why van het Corneille Roelofstrio)
wordt ook die misstap goedgemaakt. (PvdS)
Jos janssens
Jazznews Stichting Limburg Improvisatie Muziek september 2005
Het kwartet rondom de saxofonist en componist Ad Colen speelt een repertoire
waarin een volstrekt natuurlijk aandoendebalans wordt gevonden tussen
hedendaagse jazz en eigentijds stromingen. Een losse hechtheid en spel
zonder al te veel franje zijn volgens het persbericht kenmerkend voor
het geluid van deze groep.
Colen gaat graag op avontuur en zoals hij zelf zegt, kan dat ook wel eens
negatief uitvallen. Echter op ‘Bitter but Sweet’ doorstaat
hij met zijn kwartet dit avontuur.
Het album is zorgvuldig opgebouwd, swingend met nummers als ‘System
overload’ em ‘Udara’ en met rustpunt een pareltje als
‘Camiel’ met aan het begin een subliem bassolo.
Ad Colen laat zich op dit album bijstaan door Rob van Bavel op piano,
Jasper van Hulten op drums en Erik Robaard op contrabas. De meeste composities
zijn van de hand van de bandleader, de overige zijn vanVan bavel, Roelofs
en Koffeman. In 1997 noemde wij hem nog een jonge talentvolle saxofonist
en die belofte heeft hij waargemaakt.
De nummers beluisterend zeg ik: concertcommisssie SLIM.... prik een datum!!
•Jeroen
Valk (Amersfoortse courant) n.a.v. Keistad Jazzfestival 21mei 2005
Voor een hoogtepunt
op zaterdag zorgde het kwartet van saxofonist Ad Colen, dat versterking
kreeg van trompetist Angelo Verploegen.De band speelde ondermeer Colens
ode aan Lucky Luke,die uiteraard Lonesome Cowboy heette.Met een klaaglijke
sopraansaxofoon, bluesy pianoloopjes en een slepende beat werd het beeld
opgeroepen van een uitgestrekte prairie met daarop een eeuwig-eenzame
cowboy, onderweg in de richting van de ondergaande zon.
• Ede
Stad Bep Vonk 9 december 2004
IMPONEREND OPTREDEN AD COLEN QUARTET in CULTURA
Als onderdeel van
de serie docentenconcerten trad in Cultura donderdag 9 december het kwartet
op van saxofoondocent Ad Colen . Het werd , mede door de prachtige acoustiek
in de theaterzaal, een verrassend en overrompelend optreden waaruit bleek
dat jazz niet alleen vermakelijke amusementsmuziek kan zijn maar ook echte
luistermuziek. Het repertoire , zo legde de leider aan het begin van het
concert uit , was bedoeld als " de aftrap " tot een nieuwe,
derde CD die op stapel staat . Het bleek een veelbelovend begin met hoofdzakelijk
eigen werk, zowel van Ad Colen zelf als van zijn vaste pianist Rob van
Bavel. Deze alleskunner verrast niet alleen door een fenomenale techniek
en een prachtig toucher
maar blijkt ook over interessante compositorische gaven te beschikken
. In één van zijn
stukken maakt hij bv. gebruik van de jonische toonladder die uit 9, in
plaats van 7 zeven tonen bestaat . Dat het dan ook nog geweldig swingt
is ook al zeer bijzonder.
Samen met bassist Erik Robaard en drummer Jasper van Hulten is dit kwartet
een ideale
setting voor reedblazer Ad Colen, die met zijn krachtige, volle toon en
dynamisch solowerk bewijst dat hij sinds zijn afstuderen in 1991 tot de
top van de Nederlandse jazzscène is gaan behoren. De beide jonge
begeleiders in dit kwartet zijn niet alleen zeer ' to the point ' in het
ondersteunen , maar ze blijken ook op uitstekende wijze tot interssant
solowerk in staat te zijn. Van Eric Robaard was dit bekend, gezien de
CD WITH EYES WIDE OPEN die in 2000 met dit kwartet tot stand kwam. Intussen
heeft een andere drummer in dit kwartet achter de batterie plaats genomen
endat was een aangename verrassing, gezien het feit dat ik het afgelopen
jaar deze Jasper van Hulten achtereenvolgens aantrof bij de YOUNG SINATRA'S
op het Rhine Town Festival in Wageningen, en afgelopen zomer, ook in Amersfoort
als aanstormend talent bij INTRIODUCION van Harry Happel. Hij maakt ook
toen al behoorlijk indruk, een indruk die bij deze combinatie nog versterkt
werd.
De muziekafdeling van Cultura en de leerlingen van Ad Colen kunnen trots
zijn op zo'n docent, die niet alleen zijn begeleiders met smaak en zorg
weet te kiezen, maar ook nog
geweldig imponeert met zijn spel en composities , waarbij hij zich laat
inspiren door andere culturen na een succesvolle tournee door Indonesie.
In combinatie met stukken in het bebop-idioom en/of wat moderner invloeden
ontstaat een zeer aparte sfeer, die, ondanks de onbekendheid van de composities,
ook melodisch bijzonder bleek te boeien , gezien het dankbare applaus
van het publiek dat zich duidelijk geen ogenblik verveelde. Het lijkt
een aanmoediging op deze weg door te gaan en wat meer gebruik te maken
van niet alleen de prachtige ambiance die Cultura is , maar ook van het
talent dat zeker onder vele andere docenten van de muzieksectot aanwezig
zal zijn.
•
Cees van de Ven www.draaiomjeoren.com (jazzsite) •
De jazzpower van
het Ad Colen quartet in Kraaij & Balder 13 juni 2003
Op de laatste avond in dit seizoen van de serie Jazz At The Crow met prominente
jazzers speelde het kwartet van Ad Colen (tenor- en sopraansax), Rob van
Bavel (piano) Eric Robaard (contrabas) en Chris Strik (drums). Het werd
een memorabele avond die als een van de hoogtepunten van het afgelopen
seizoen kan worden aangemerkt.
Het kwartet bestaat uit louter topmusici. Ze lieten de toehoorders genieten
van eigen werk van Ad Colen. Deze tenorist uit de school van Ferdinand
Povel en zijn kwartet leverden het bewijs dat hedendaagse jazz niet per
se elitair hoeft te zijn. Allen wisten in hun spel de verhaallijnen verstaanbaar
en interessant aan de luisteraars over te brengen. Of het nu ging om nieuw
of wat ouder werk, de speelvreugde spatte eraf. Het kwartet, net terug
van een succesvolle concertreis in Indonesië, speelde een nieuwe
compositie ‘Udara’ wat in het Indonesisch 'lucht' betekent.
Ongetwijfeld is deze titel gekozen vanwege de adembenemende hitte aldaar
tijden de concerten. In het langzame ‘Camiel’ stelde Colen zijn
fraaie krachtige tenorgeluid in dienst om pure emotie te communiceren.
‘Eyes Wide Open’, met dit titelstuk van zijn voortreffelijke
CD (label: VIA JAZZ) werd de eerste set afgerond met daarin lange boeiende
verhaallijnen van Ad Colen. Rob van Bavels’ klaterende solo deels
unisono, stroomde als een heldere bergbeek en Eric Robaard kreeg een open
doekje voor zijn indringende bassolo in deze compositie. In ‘Comme
Vous Voulez’ met Colen op sopraansax, wederom ‘Baveliaanse’
arpeggio’s waarbij de toetsen amper tijd krijgen om tijdig terug
te keren voor een volgende aanslag. Het concert werd afgesloten met het
energieke ‘Massive Move’ met een bassolo die in een pp eindigt
en ‘uit beeld’ verdwijnt, waarna Van Bavel met een fraaie solo,
zonder begeleiding de slotfase introduceert. Chris Strik die al in een
eerder concert met Jos Beeren in Kraaij en Balder een verpletterende indruk
maakte en zijn visitekaartje achterliet, was vanavond wederom energiek,
alert, geestig en gedegen. Hij verstaat de kunst van actief luisteren,
plaatst zijn accenten, punten en komma’s op exact de juiste plaatsen
en momenten, kleurt, vult in en aan, inspireert en is de olie op het vuur.
Dit kwartet swingt als een trein.
Het componeren en instuderen van nieuw repertoire met naast composities
van Ad Colen ook bijdragen van Rob van Bavel is in volle gang met het
oog op het uitbrengen van een nieuwe cd. Het Ad Colen quartet is uniek,
homogeen en heeft een eigen identiteit. De naamsbekendheid van het viertal
staat geenszins in verhouding tot de kwaliteit.
Binnenkort via deze website MP3’s en foto’s van dit optreden.
• Leeuwarder
Courant 6november 2000 JACOB HAAGSMA •
Net als het gros
van de Hothouse-jazzprogrammering komen Ad Colen en zijn mannen gewoon
uit Nederland. Die kleinigheid weerhield Hothouse-opperman Ben Scheper
er niet van om bij het voorstellen van de muzikanten een licht Angelsaksisch
accent te hanteren.
Dat was geen vloeken in de kerk. Want tenor- en sopraansaxofonist Colen
en zijn kwartetleden zijn lid van de generatie conservatorium-jazzers,
die de blik weer nadrukkelijk op het Amerikaanse jazzverleden hebben gericht.
Wat zo'n Colen bij die aanpak, vergeleken met de Nederlandse improvisatietraditie,
aan identiteit inlevert, maakt hij op andere vlakken weer ruimschoots
goed. Op sommige momenten lijkt het alsof je zit te luisteren naar een
van de meer avontuurlijker sessies op het roemruchte Blue Note-label,
midden jaren zestig. Dit om even het referentiekader van de groep te schetsen.
Maar er is meer aan de hand, en dat 'meer' maakt nou net het karakter
van het Ad Colen Kwartet uit. Neem nou het behoorlijk eigenwijze karakter
van sommige composities, 'Badmotha' voorop. Een grillig thema, deels unisono
gespeeld door piano, tenor en bas, is de aanleiding voor gewaagde harmonische
exploraties, waarin pianist Rob van Bavel niet te beroerd is om tijdens
de solo van Colen zijn handen van het klavier te houden.
Niet overal is de vorm zo eigenwijs, maar steeds blijken de composities
prikkelend genoeg om het beste uit de muzikanten naar boven te halen.
Colen zelf is een bedreven stilist, die op tenor breedsprakig te keer
kan gaan en op sopraan zijn elegante kant laat horen. De zorgvuldige opgebouwde
solo's van Van Bavel bewijzen ook in deze context weer hun nut, net als
zijn subtiele begeleiding.
Aan bassist Wiro Mahieu viel niet te merken dat hij eigenlijk een invalbeurt
speelde. Het meeste applaus was gistermiddag voor drummer Chris Strik.
Niet ten onrechte, want zijn uiterst wilde en energieke, maar als het
moest ook bescheiden sturende spel was de voornaamste aanjager van het
gespierde groepsgeluid.
Zijn solo aan het begin van het toepasselijk getitelde 'Massive move'
(want het adjectief 'stevig' is niet alleen op zijn spel van toepassing)
was een staaltje krachtvertoon waar weinig drummers tegenop kunnen. Enkele
minuten later liet Mahieu met een opvallend melodieuze solo horen dat
je hem gerust nog eens kunt laten invallen.
• Sonny Rollins juni
2000 •
“Thanks for the cd
Keep up the good work”
• Jazzpodium Oktober
2000 Tobias Bocker •
Freundlichs leichtverdautlichem
Mainstream der progressiveren Art bietet der Utrechter Tenor -und Sopransaxophonist
Ad Colen gemeinsam mit Rob v.Bavel(p), Erik Robaard(b), und Chris Strik
(dr) auf seiner neuen CD 'Eyes Wide Open'. Die neun Eigencompositionen,
eine gelungene Mischung aus Unternehmungsgeist und besinnlich Balladeskern-
erfinden zwar nicht gerade das Rad neu aber sie zeugen von hardwerklichem
können, gedanklicher Klarheit und Bewustsein fur das Wesentliche.
• Pianowereld Jeroen
Warner •Beter dan de film
Er zijn platen die je al vanaf de eerste maten vertellen dat het erg
goed gaat worden- als je al niet overtuigd was door het uiterst verzorgde
CD-boekje. Dit is moderne jazz met een vanzelfsprekende, voortvarende
groove, sterke akkoorden, vloeiende thema’s.Voor eenmaal ovberwin
ik mijn aversie tegen langdurige saxsolo’s want Ad Colen is niet
iemand die zichzelf constant moet horen. Bovendien zorgt de lekker groovende
maar nooitaandachtzoekende bassist Erik Robaardge koppeld aan hetextraverte
drumbeest Chris Strik, dat het momentum heel wel behouden wordt. En dan,
ja dan springt pianotijger Rob van Bavel
als een duiveltje uit een doosje. Man, wat die uit de kast haalt, of het
niets is. Zijn solo in het eerste nummer moet ik meteen nog eens horen.
Een technische krachtpatser met een listig lichte toets, wat een onwaarschijnlijk
talent.
De low-key lancering van ‘Eyes wide open’ staat in schril contrast
met de hijgerigheid waarmee Stanley Kubricks film ‘Eyes wide shut’
werd onthaald, maar ik kan u beloven de plaat is een stuk bevredigender.
Nu distribiteur Via even van de wereld iskunt u de cd misschien het beste
bij Ad bestellen (030-2447546)
•
De Limburger 6-4-2000
Paul van der Steen
Ad Colen Quartet, ‘Eyes wide open’
Prachtig geluid, maar nog geen grote naam in jazzland. Nakedn het debuut
van saxofonist Ad Colen en zijn kwartet, had inhoudelijk alles in zich
om zijn naam te vestigen. Zijn toenmalige pianist Michiel Borstlap diende
als extra trekker. En toch heeft Naked geen potten gebroken. De opvolger
Eyes wide open (Sweet Briar Music) heeft de pech dat de aanvankelijke
distributeur Viajazz onlangs failliet ging. Toch is dit weer zo’n
plaat die aandacht verdient. Borstlap heeft plaatsgemaakt voor zijn generatiegenoot
Rob van Bavel. Het lijkt erop dat het viertal daardoor aan soul en uitbundigheid
gewonnen heeft. Ad Colen zelf is gegroeid: op tenorsax, maar vooral op
sopraan heeft zijn geluid aan gevoeligheid gewonnen. De in Geleen groot
geworden Utrechtenaar speelt minder met zijn verstand en meer mer zijn
hart, daarbij knap sentimentele clichés omzeilend. (PvdS)
• Avantgarde
nr. 6 juni 2000 •
Jazz heeft een betere naam dan een paar jaar geleden,
maar het is nod steeds niet je van het. Mensen zijn als het ware een beetje
bang voor het getoeter. Onzin, want dat jazz leuk en fijn kan zijn, bewijst
het Ad Colen Quartet.
Alle composities zijn door de heer des huizes Ad Colen zelf geschreven,
en dat heeft hij allerbest gedaan. ‘Massive Move’, ‘Sweet
Briar’ en ‘Tula’ zijn juweeltjes. Knap geschreven, listiggeproduceerd,
jazz zonder freaky gefriemel. Denk nou niet dat dit van die grand-café-muziek
is voor de zondagmiddag, want dat is Eyes Wide Open ver voorbij. Durf
je het niet aan, koop hen dan in ieder geval vvor je moederof zo. Altijd
prijs! ****.
• Jazznews
SLIM door Lucia Geurts •
Heel wat anders dan de glamour presentatie van Jean Haesens
cd, was het promotieconcert van Ad Colen, maandag 20 maart in Marks &
Kampstra.
Dat was jazz zoals het moet zijn: hartverwarmend, opwindend en leuk om
naar te kijken, mede dankzij de intense inspanning van drummer Chris Strik
en de volle overgave van pianist Rob van Bavel, bassist Erik Robaard en
Colen zelf op tenor en sopraansax. Ik heb Colen, die eerst in Maastricht
heeft gestudeerd en vervolgens in Hilversum, verschillende malen gehoord
het laatste decennium en zijn nieuwste cd Eyes Wide Open is een prachtig
resultaat van jarenlang hard werken en groeien in muzikaliteit. Het gevecht
met de techniek, dat voorheen zijn spel nog wel eens beheerste, is volkomen
verdwenen. De techniek staat hem nu ten dienste bij de dingen die hij
wil doen. De nummers op Eyes Wide Open, ook de lyrische ballads, worden
gekenmerkt door een enorme drive, verrassende tempowisselingen en een
niet nieuw maar wel eigen vocabulaire. Colen speelt stevig zonder franje,
zonder dat het saai wordt. Pianist Rob van Bavel heeft een lichte, tokkelende
toets die prachtig aanvult en combineert. Het is Colens tweedecd. Zijn
eerste (‘Naked’ 1997 Via Records)
maakte hij met Michiel Borstlap aan de piano. Colen heeft nooit stil gezeten
en houdt van afwisseling. Behalve het werk met zijn kwartet doet hij allerlei
freelance projecten, zoals Niña Morena, teksten van de Chileense
dichter Pablo Neruda getoonzet (gezongen door Tet Koffeman). “ik
wil zoveel mogelijk uitproberen”.
Een stuk in 12 maten bijvoorbeeld dat echt af is, of een liedje willen
componeren.
• Utrechts
Nieuwsblad Jeroen Valk •
Exquise cadeautjes
tenorist Ad Colen
Utrecht 4-12-1998
Wie het nog durft te beweren dat het slecht gaat met de Nederlandse jazz,
verdient een draai om zijn oren. Die heeft de afgelopen twintig jaar doorgebracht
op een onbewoond eiland. Foei! Neem nou Ad Colen, een Utrechtse tenorsaxofonist
die vorig jaar zijn eerste plaat-als-leider uitgebracht. In de jaren vijftig
had zo’n debut sensatie veroorzaakt. In de jaren tachtig had Colen
misschien voor net zoveel opschudding gezorgd als Toon Roos. Maar we leven
in de jaren negentig, waarin de jazzscene dusdanig overloopt van talent,
dat je veel herrie moet maken om op te vallen. De plaat-’Naked’
op het label VIA- werd nauwelijks opgemerkt. En dus treedt Ad Colen gemiddeld
een keer per maand op met zijn kwartetje, en vult hij de rest van zijn
dagen met lesgeven en allerhande schnabbelwerk.
In de kleine zaal van Vredenburg, waar Colen gisteren optrad voor een
schamel publiekje van zo’n vijftig man, bleek weer eens dat hij beter
verdient. Hij heeft een geluid om te zoenen: een verantwoord compromis
tussen de breedgeschouderde sound van de zware tenoren en het klaaglijke
muurbloempjes-timbre van de Lester Young-school. Het is geen opdringerig
geluid, maar zo breed dat het zonder microfoon doordrong tot alle hoeken
en gaten van de ruimte. Alsof de saxofonist daar de vergeten spinrag-flarden
wilde wegblazen.
Zijn repertoire- geheel van eigen hand- bestond uit handzame uit gangspunten
voor de improvisaties. Pakkende grooves en krachtige melodieën die
las een rode draad gedurende de soliaanwezig bleven. Ieder bandlid kon
hierin zijn verhaal afsteken: Colen bedachtzaam formulerend, de luisteraar
niet overstelpend met informatie.
Om in Sinterklaas- termen te spreken: hij strooide zijn frases niet als
pepernoten in het rond maar deeldekleine, exquise cadeautjes uit.
Prachtig. Het gaat prima met de Nederlandse jazz, dat werd wederom bevestigd.
Wáág het eens dat tegen te spreken.
Leeuwarder Courant.
“... Een blazer met talent, gezegend met een gevoelvolle
toon, een gezonde hang naar perfectie en een gedreven zoeker naar fraaie
muzikale formuleringen. “
Ab Schaap,
B.I.N. Code Selmer tijdschrift
“ ...Wanneer men zich afvraagt of het anno 1997 nog mogelijk is met
de gebruikelijke kwartetbezetting de jazzliefhebber te boeien, dan moet
men eens de moeite nemen deze cd van Ad Colen op de draaitafel-pardon-CD-speler
te leggen. Wat mij betreft: dit is een fraai voorbeeld van hoe het wel
kan.”
Dagblad De Limburger
“ ...Ad Colen had nauwelijks een betere titel voor
zijn debuut-cd kunnen bedenken. Op Naked toont hij zich wars van krullen,
tierelantijnen en andere opsmuk. Meer is niet altijd beter, lijkt Colens
uitgangspunt te zijn. De plaat bewijst zijn gelijk. Die biedt in al zijn
soberheid spanning te over. “
JazzNu
“...Colens saxgeluid is warm en de klankkleuren zijn divers. Zijn
solo’s zijn onderzoekend op een wijze die doet denken aan de spiritualiteit
van Coltrane in diens ballads.”
Ede Stad
“ ...Het werd een regelrechte happening.Wie mocht denken dat moderne
jazz niet zou swingen, kwam bedrogen uit. Drive, inzet, en klankkleur
van dit kwartet zijn enorm.”
Thomas Lang JazzPodium
“....Zeitlos moderne Jazzmusik spielt das Quartett
um den niederländische Saxophonisten Ad Colen, der seine acht Eigenkompositionen
wunderbar eingerahmt von Michiel Borstlap, p, Erik Robaard, b, und Chris
Strik, \dr, energetisch und doch ungemein relaxed auf Tenor und Sopran
erklingen lässt.
Elegantin den Balladen, frech und forderend in den up-tempos harmoniert
das Quartett vortrefflich. Eine hörenswerte Produktion.” |
|
|
|
|
|
|
|
